Harlingen; als een vis in het water. Verslag van meeloper.

De regen komt met bakken uit de hemel. Wij zijn op weg naar Harlingen voor de visserijdagenloop. Ach, visserij en water zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, dus dat komt goed uit. We passen de snelheid van de auto aan aan de omstandigheden. Veel, heel veel water op de weg, hier en daar plassen en dus kans op aquaplaning. De stemming in de auto heeft er niet onder te lijden. We zijn en blijven goed gemutst en vol goede moed over een mooie loop. Geen van ons drieën is ooit eerder deelnemer aan deze loop geweest. We kennen de route niet en als we ons er een voorstelling van maken dan zullen we ongetwijfeld langs de (visserij)haven geleid worden. We zijn benieuwd.

De auto wordt geparkeerd en gedrieën lopen we in gezwinde pas, om niet zeiknat te worden, naar de Waddenhal. De start/finishboog torent hoog boven het struikgewas en het geboomte uit. De boog deint mee op de stevige wind die uit noordwesten de regen aanvoert. We zijn niet de enigen. Veel bekenden en het is binnen in de kantine en buiten een gezellige boel. De gesprekken gaan uiteraard over het weer en over de keuze welke afstand er gelopen gaat worden, 10 of 16 km. Inschrijven, betalen, nummer opspelden en nog tijd genoeg voor koffie en sterke verhalen. Een loopcollega verhaalt over z’n niet geplande marathon: ‘Een zwaar verstoorde nachtrust door een in kampioenstemming verkerende huisgenoot maakte het noodzakelijk voor dag en dauw huis en haard te verlaten. Om de voor hem liggende lange dag nuttig te besteden nam-ie het kloeke besluit zijn hardloop kleding mee te nemen en op pad te gaan naar Enschede waar die dag de marathon zou plaats vinden. Het werd een helletocht, te weinig kilometers in de benen en de korte nachtrust eisten hun tol. Letterlijk en figuurlijk geknakt begon hij aan de laatste kilometers. Totdat hij fotografen en t.v. camera’s op een enkele kilometer van de finish op zich gericht zag. In verwondering vroeg hij zich af waar-ie dat aan verdiende. Al spoedig werd het hem duidelijk; hij was ongewild in gezelschap gekomen van de burgervader van de stad Enschede, die met evenveel pijn en moeite als hij zelf op weg was naar de finish. Met dat verschil dat de een meedeed aan de vijfkilometer en de ander aan de hele marathon. Thuis hadden ze zich al afgevraagd waar hij gebleven was. Een t.v. sportuitzending aan het eind van die middag bracht uitkomst. Daar liep-ie naast de burgemeester’. Lees verder

Ik loop ………. in Orebic omhoog (2)

De man die mij een paar dagen geleden in het voorbij gaan toe riep ‘zu Spät’ en mij later vertelde dat hij bedoelde te zeggen dat het warm, te warm was om te lopen. Ik vertelde hem dat ik vroeg was vertrokken, dat ik naar het dorp via de doorgaande weg gelopen was en nog een eindje verder en terug langs de zee en als je een eind loopt dat het dan vanzelf later, Später, wordt. Die man raadde mij een mooi, maar heftig parcours aan van ongeveer twee kilometer.

‘Vanuit de camping loopt een weggetje steil omhoog naar een kapelletje’, vertelde hij. ‘Bij dat kapelletje kun je dan naar links. De weg loopt dan naar beneden en sluit aan op de doorgaande weg. Daar sla je links af en krijg je eerst een vals en vervolgens een valser plat, totdat je weer bij het weggetje komt.’ Hij liep zelf niet hard, maar hij had er gewandeld. Het leek mij wel wat. Lees verder

Ik loop ………..Orebic (Peljesac, Dalmatië) 1

Dalmatië, de zuidelijkste ‘provincie’ van Kroatië, is vooral bekend om de prachtige kust, met vele baaitjes, mooie vergezichten en de talloze eilandjes. Het is er goed toeven. Peljesac, is een schiereiland, een kleine 100 kilometers ten noorden van Dubrovnik. De camping ligt hoog boven zee. Om bij het strandje te komen moeten we zeker een 80 meter steil afdalen.

Het is nog niet erg warm, zo vroeg in de morgen. Ik heb de stoute schoenen maar weer eens aangetrokken. Het is tenslotte al weer een dag of vijf geleden dat ik gelopen heb. Ik moet me er wel toe zetten. Dit staat me te wachten: vanaf de plek waar we staan kom je via een vals plat bij de uitgang van de camping. Dan een vijftigtal meter nog wat steiler omhoog om bij de weg te komen. Vervolgens aan de kant van de weg weer een vals plat van een paar honderd meter en dan een paar kilometer naar beneden. Eenmaal op zeeniveau nog een kilometer of wat vlak en dan weer omhoog of …… terug. Gisteren heb ik de route verkend op de fiets, de electrische, daarmee is het goed te doen als je tenminste op een licht verzet en op een maximaal vermogen hebt ingezet. Lees verder

Een meeloper op vakantie in Oostenrijk

Ik loop in ……….Steiermark/Oostenrijk

Het is dinsdag, in Sneek Loopgroep avond, maar ik ben in Oostenrijk, in Steiermark. De camping ligt aan de Putterersee; een klein meertje waar het goed toeven is volgens de folders. Het klopt, de omgeving is prachtig en het uitzicht eveneens. Het dichtst bijzijnde dorp (Aigen) ligt op ongeveer 500 meter van de camping, aan de andere kant van het meertje. Het is bewolkt en fris voor de tijd van het jaar; zeg maar gewoon koud. Af en toe een klein beetje regen, niet de moeite waard eigenlijk, ware het niet dat het voelt als ijsregen. Het wordt tijd voor weer eens wat (hard)lopen, het is tenslotte al weer bijna een week geleden.
Ik heb een topografische kaart van de omgeving met een grote verscheidenheid aan wandel- en fietspaden. Na enig wikken en wegen staat mijn besluit vast; vanaf de camping neem ik de route van een kilometer of 10 met een hoogte verschil van maximaal 200 meter. Welgemoed ga ik op pad. Het gaat direct van dik-hout-zaagt-men-planken steil omhoog. Dus kalm aan, kleine pasjes, tenslotte moet ik nog ‘warming uppen’, of te wel mezelf opwarmen. Iedere associatie met elke andere bezigheid gaat in dit geval niet op. Mijn hartslag loopt snel op, de benen doen hun best, het gehijg kan de behoefte aan zuurstof niet bijhouden. En juist op het moment dat ik het hoogtepunt nader en besluit om maar te gaan wandelen is het hellingpercentage tot vrijwel nul gereduceerd. Ik kom op adem, maar de volgende helling dient zich al weer aan; zo te zien wat minder steil dan daar net. Ik neem de tijd, kijk wat om mij heen, geniet van het uitzicht links van mij en jog naar boven. Het opwarmen is inmiddels volledig geslaagd. De benen voelen goed, de kuiten houden het en aan de behoefte aan zuurstof wordt door een gecontroleerde ademhaling voldaan. Ik voel me dan ook de koning-te-rijk. Lees verder

Adventure Run 2016 door Meeloper

Adventure Run 2016

Deze keer geen halve marathon maar 10 kilometer. De martelgang vorig jaar zit me nog in het geheugen, want wat heb ik het toen moeilijk gehad. Het is overigens niet de eerste keer dat ik hier de tien loop. Een aantal jaren geleden was het najaar erg nat geweest. In de week van de Adventure Run vroor het ’s nachts behoorlijk en ook overdag bleef de temperatuur rond de nul graden. De ondergrond was hard bevroren, daar waar een paar dagen geleden nog plassen water waren lag ijs. De organisatie heeft toen het moedige besluit genomen, van wege de kans op blessures en ongelukken, om de halve marathon te schrappen. Ik moet onderkennen dat ik het parcours van de tien heel erg mooi heb gevonden.

Daar sta ik dan met een paar loopmaatjes van de loopgroep in het startvak. Het duurt nog een tiental minuten voordat het startsein gegeven zal worden. We kletsen wat en kijken om ons heen. Koud is het niet, wind is hier niet merkbaar. De vraag die wordt opgeworpen of we niet te warm zijn gekleed. Ik heb in ieder geval geen jasje aan, slechts een sporthemd en daarover heen mijn Loopgroep Sneek shirt. Leeftijdsgenoten heb ik niet gezien. Ze zullen er vast wel zijn, misschien hebben ze hun haar wel geverfd en dan vallen ze natuurlijk niet op. Ik neem mij voor de eerste twee kilometers het wat rustig aan te doen. Van dat voornemen maak ik mijn loopmaatjes deelgenoot. Zij halen de schouders op en laten mij in het ongewisse over hun tactiek.  Lees verder

De 20e Berenloop een verslag van Meeloper

DE TWINTIGSTE BERENLOOP

20e BerenloopDe Berenloop begint in feite al op de vrijdag. Doeksen zet wat extra boten in om lopers en hun aanhang op het eiland af te zetten. Langzaam maar zeker komt de stemming er dan in. In de middag arriveert SV Friesland, mede organisator van het loopevenement. De voorbereiding wordt dan beetje bij beetje zeker zichtbaar; dranghekken worden aangevoerd, het parcours wordt nogmaals uitgemeten. Staatsbosbeheer heeft inmiddels voor de veiligheid gezorgd, ongerechtigheden, zoals losse takken worden weggehaald, het gehele parcours (alle afstanden!) wordt geveegd, zodat de lopers geen gevaar lopen uit te glijden over een nat bladerdek.
De pijlen worden op het wegdek aangebracht (op de zaterdagmiddag worden de kilometer bordjes nog ‘even’ geplaatst) en de marktkramen worden op de plaats gezet.

kleintje berenloopDe Berenloop is meer dan een halve of hele marathon lopen. Op zaterdag is er De Kleine Berenloop in een tweetal afstanden, de 5 en de 10 kilometer. De start is ’s morgens om half elf bij het zwembad. Eigenlijk doet de Kleine Berenloop niet onder voor het lopen van de halve of hele op de zondag. De entourage is prima, het parcours is mooi, de organisatie is perfect. Geen wonder dat er dit jaar een record aantal deelnemers waren. En vergeet vooral de Kidsrun op zondagmorgen niet. Ook dat is een feestelijk gebeuren.

cover-best-genoch-verkleind2-220x220Zaterdagmiddag is het vooral in West zien en gezien worden. Onvermoeibaar en enthousiast zorgt troubadour Piter Wilkens met z’n zang- en voordrachtskunst voor een meer dan plezierige en vrolijke sfeer. Je ontmoet oude bekenden, je hebt het er nog eens over, er wordt veelvuldig geklaagd over een gebrekkige voorbereiding, sterke verhalen over eerdere prestaties en helden daden en last but not least wordt je verzekerd dat een p.r. er dit jaar niet in zit. Er is geen mens die het gelooft, maar de stemming blijft goed.
Hoffotograaf Janke van der Schaaf is er ook met haar gevolg. Het fototoestel heeft ze voortdurend onopvallend in de aanslag. Dat wordt vast weer een prachtige reportage, voor een dag of wat later!
Je loopt even langs bij de stands van Running Center Leeuwarden. Het is er druk, geen wonder, hoge korting op kleding en accessoires. Loopschoenen voor minder dan de helft van de prijs. Een buitenkans waar veelvuldig gebruik van wordt gemaakt.
Het feest kan beginnen.  Lees verder

Over de Berenloop… het is maar dat je het weet.

DE BERENLOOP, OM NIET TE VERGETEN……………

‘T IS MAAR DAT JE HET WEET.
willem-barentsz-beeld-400x300Weinigen die zondag deelnemen aan de twintigste Berenloop zullen erbij stilstaan dat Willem Barentsz, 400 jaar later, aan de oorsprong heeft gestaan aan het mooiste, leukste en een van de zwaarste loopevenementen in Nederland. Tja, ‘stilstaan’ doen we allemaal voor een paar of meer minuten in het startvak, wachtend op misthoorn, het sein van vertrek. Denken doen we ook allemaal, niet aan Willem Barentsz, niet aan zijn ‘Behouden Huys’ op Nova Zembla, niet aan zijn strijd en die van zijn bemanning om de winter te overleven door op beren jacht te gaan. (Vandaar de naam Berenloop, hardlopend op jacht op beren). Hij was geboren op Terschelling in Formerum omstreeks 1550, juiste datum onbekend, en stierf in 1597 onderweg naar huis.
Neen, wij lopers denken daar niet aan. Wij zijn bezig met ons zelf, hoe het ons zal vergaan, of we ons zelf niet teleurstellen, of we onze verwachtingen wat de tijd betreft kunnen waarmaken. We staan daar in het startvak en twijfelen aan de voorbereiding, we vragen ons af of te warm of te koud zijn gekleed en we verlangen naar de finish. Een wonderlijker volk dan hardlopers bestaat niet. Kijk om je heen, wat een entourage, wat een feest.  Lees verder

Nagekomen verslag Meeloper over Ameland Adventure Run

Ik liep …….. de Adventure Run

AmelandAmeland. Ruim voor de start. Aan de koffie in de sporthal te Nes. Mijmeren over wat me te wachten staat: de start, stukje door het dorp, buiten om naar het bos. Het zal wel weer modderig zijn, als zo vaak. Daarna het strand. Saai. Tot overmaat van ramp ook nog eraf. Zwaar. Duin op, duin af. Lastig. Opnieuw over het strand. Stukje duinen om op adem te komen. Vervolgens de polder. Eenzaam. De Waddendijk. Wind tegen. Het dorp Buren. Feest, niet voor ons. Nog twee kilometer. Door bijten. Tenslotte de finish . Opluchting.

Het startschot heeft geklonken. Daar gaan we, daar ga ik, door een dichte haag van toeschouwers. Niet iedereen heeft evenveel haast. Dus oppassen. Zonder kleerscheuren kom ik de eerste honderden meters door. Ik vind mijn ritme en ik heb er plezier in. Hier en daar wat bekende gezichten. Een vluchtige groet links en rechts. Geen tijd voor een gezellig onderonsje. Op weg naar het bos. Daar is het een zootje; modderig, bladeren, boomstronken, takken en dan ook nog al die hardlopers. Het is en blijft een heel gedoe dat lopen. Ik verlaat het bos en ‘moet’ op weg naar het strand. Het loopt (nog) gesmeerd. Mijn blik wordt gevangen door een klein groepje lopers, voor mij; opvallende kleuren, blonde haren dansen op het ritme van het lopen. Ik ga er niet langs, want over een paar honderd meter moet ik omhoog. Ik wil mijn krachten bewaren voor de beklimming van het duin. De dames kakelen dat het een lieve lust is. Af en toe vang ik wat flarden op van hun gekwetter; ‘…gezellig gisteravond, ……..geslapen ……, vroeg wakker’. Het gaat wel erg langzaam, dus ik besluit er maar voorbij te gaan.  Lees verder

Verslag Meeloper Berenloop 2015

Berenloop 2015

Jan

Het zit er op. Het was geweldig. Ik zit op een terras, vlakbij de finish, en les mijn dorst. Jan Kooistra, als onvermoeibare microfonist, heet vrijwel iedere deelnemer hartelijk welkom en vertelt dat er weer een ‘hartsikkene’ mooie prestatie is geleverd en dat de tijd er niet toe doet. En gelijk heeft-ie!

‘Is deze plaats nog vrij? Ja zeker!’ De man zijgt met een zucht neer op de stoel en bestelt een biertje. ‘Heb je ook gelopen’, vraagt-ie. ‘Ja zeker’. En daarmee lijkt de kous af. Ik zal je wat vertellen…….’ Voordat ik het goed en wel besefte, kreeg ik er geen speld meer tussen. Dit is zijn verhaal.

‘Man, man, wat heb ik gelopen. Een paar weken geleden liep ik nog een halve marathon op een ander eiland. Het was zwaar. Ik heb hem vaker gelopen, maar zo zwaar als die keer …………niet normaal meer. Dat strand, zandsuppletie, rul. Denk je dat het dichterbij de waterlijn wel hard zal zijn, kom je bedrogen uit. Modder, blubber. Dus een keuze tussen wegzakken in de blubber of in het zand. Ik heb beide geprobeerd. Dus natte voeten en de schoenen vol met zand. Maar laat ik daar niet te veel over uitweiden. Da’s tenslotte geweest. Ik wil er dit nog over kwijt: ik heb voor het eerst in mijn loopleven voor een halve marathon meer dan 2 uren nodig gehad. Dat zal me niet weer gebeuren, heb ik bedacht.’ Lees verder

Een vooruitblik op de Berenloop

Het succes van de Berenloop

BerenloopEr zijn van die momenten dat ik me afvraag waarom de Berenloop op Terschelling zo tot de verbeelding spreekt. En niet alleen bij mij. Neem zelf de proef maar op de som. Trek een shirtje aan waarop Berenloop en Terschelling staat afgedrukt, ga ergens in Nederland lopen en ervaar het zelf. Men leest ‘Berenloop 20..Terschelling’, dat ontlokt dat bij menigeen een glimlach, een blik van herkenning, een Aha-Erlebnis. Is het de magie van het loopevenement zelf, is het het eiland Terschelling, of is het totaal van de ambiance rondom het gehele evenement?

Ooit is de Berenloop gekozen tot het mooiste en leukste loopevenement van Nederland. Mooier dan Egmond, mooier dan Schoorl, mooier dan welk evenement op een van de eilanden, mooier dan de Zeven heuvelenloop, mooier dan …………! Dat zegt toch wel wat.
Dus ga ik maar eens bij mij zelf te rade, waarom ik deze loop zo bewonder.

Willem BarentszIn feite staat Willem Barentsz aan de oorsprong, aan de start, van dit evenement. Hij stierf in 1597 op Nova Zembla nadat hij daar gestrand was om via een noordelijke doorvaart een route naar China en Japan te ontdekken. Om aan voedsel te komen joegen hij en zijn bemanning op beren. In 1997 werd als sportieve afsluiting van “400 jaar Barentsz” een ( halve) marathon door SVFriesland georganiseerd. De Berenloop was geboren.
Dat is toch een prachtig gegeven dat een zeevaarder, een ontdekkingsreiziger, uit de 16de eeuw aan de wieg staat van deze populaire loop. Lees verder